Sześć tygodni po tym, jak Mason wyrzucił mnie z naszym noworodkiem w zamieć, jego ostatnie słowa wciąż mnie prześladowały: „Dasz sobie radę. Zawsze przeżyłaś”. Dziś stałam w cieniu z tyłu sali, gdzie lśniły jego ślubne światła, z moim śpiącym dzieckiem przy sobie i gorącą, zapieczętowaną kopertą w dłoniach. Kiedy mnie zobaczył, jego uśmiech pękł jak szkło pod wpływem nacisku. „Co ty tu robisz?” – wyszeptał lodowatym głosem. Wyszeptałam stanowczo: „Przyszłam, żeby oddać ci to, co zapomniałaś… i odebrać to, co mi odebrałaś”. W tym momencie muzyka ucichła.
Sześć tygodni po tym, jak Mason wyrzucił mnie z naszym noworodkiem podczas zamieci, jego ostatnie słowa wciąż mnie prześladowały: „Będzie dobrze”. „Zawsze przetrwałaś”.
[...]
