Dla naszego dobra został stworzony, aby ponieść grzech (por. 2 Kor 5,21), co sprawiło, że Ojciec złożył ciężar naszych grzechów na Syna.

Jak powiedział papież Benedykt XVI, akt ten symbolizuje „Boga, który zwraca się przeciw samemu sobie” (Deus caritas est, 12).

Miłość Boga rozciąga się nawet na Jego przeciwników (por. Mt 5, 43-48).

Dialog, który Bóg pragnie nawiązać z każdym człowiekiem poprzez Tajemnicę Paschalną swojego Syna, daleki jest od czczej paplaniny, przypominającej starożytnych Ateńczyków, którzy „spędzali czas tylko na mówieniu o czymś lub słuchaniu czegoś nowego” (Dz 17, 21). Takie trywialne rozmowy, napędzane pustą i powierzchowną ciekawością, ucieleśniały światowość na przestrzeni dziejów; w czasach współczesnych mogą one objawiać się jako niewłaściwe korzystanie z mediów.

Bogactwo, którym należy się dzielić, a nie gromadzić.
Umieszczenie Tajemnicy Paschalnej w centrum naszego istnienia zobowiązuje nas do wczucia się w cierpienie ukrzyżowanego Chrystusa, które znajduje odzwierciedlenie w niezliczonych niewinnych ofiarach konfliktów, ataków na życie – od nienarodzonych po osoby starsze – i różnych form przemocy. To cierpienie jest również widoczne w katastrofach ekologicznych, niesprawiedliwym podziale zasobów Ziemi i handlu ludźmi we wszystkich jego przejawach. Czytaj więcej poniżej.