Paweł nigdy nikomu nie opowiedział, co dokładnie zobaczył tego mglistego poranka. Ani żonie. Ani pastorowi. Ani policjantowi, który przyjechał, gdy sąsiad zauważył dwóch braci siedzących na brzegu – nieruchomo przez dwie godziny – z pustymi oczami i mokrymi rękami.

To, co wyciągnęli z sieci, nie było zwierzęciem.

To nawet nie był człowiek.

To było coś, co miało cechy obu – i żadnego z nich. Skóra przezroczysta jak mleczne szkło. Za długie palce. Oczy – duże, ciemne, spokojne – jak oczy kogoś, kto czekał. Kto by pomyślał, że przyjdą.

Thomas dotknął siatki, aby ją uwolnić.

I wtedy przemówiło.

Nie ustami. Nie dźwiękiem. Ale obaj bracia usłyszeli w myślach jedno słowo w tym samym momencie – wyraźne jak dzwon:

“Wreszcie.”

Sieć się rozluźniła. Powierzchnia się zamknęła. Mgła zniknęła.

A na dnie łodzi pozostała tylko jedna rzecz: niewielki kamień, idealnie okrągły, ciepły w dotyku – z wygrawerowanym symbolem, który Paweł odnalazł jedenaście lat później w książce o obrzędach przedsłowiańskich.

Pod symbolem znajdowało się tłumaczenie:

„Byliśmy tu już wcześniej. Wrócimy, kiedy do nas zadzwonisz.”

Paweł zamknął książkę.

I zdał sobie sprawę, że ani on, ani Tomas nie planowali tego dnia wybrać się na ryby.

Coś ich tam przyprowadziło.