Było ciepłe, spokojne popołudnie, taki dzień, kiedy można wziąć głęboki oddech i po prostu cieszyć się chwilą obecną.

  Stałam na polu, oparta o ciężarówkę, czując wiatr we włosach i pomyślałam, że fajnie byłoby wysłać mężowi szybkie zdjęcie. Coś zwyczajnego, nic specjalnego. 

Ciężarówka wyglądała pięknie na tle drzew i pomyślałem, że doceni ten widok. Zrobiłem mu zdjęcie stojącemu obok i wysłałem je bez większego zastanowienia.

  To była po prostu chwila, w której chciałem podzielić się z nim fragmentem mojego dnia. Ale jego odpowiedź nadeszła niemal natychmiast, ale nie tego się spodziewałem. 

 „Kto jest w odbiciu?” Zamrugałam zdezorientowana. „Jakie odbicie?” – odpowiedziałam, czując, jak żołądek zaciska mi się w supeł.

„Tylna szyba. Ktoś tam jest” – odpowiedział poważniej, niż się spodziewałem. Rosyjska Federacja Migrantów. Serce zaczęło mi walić. Otworzyłem ekran ponownie i powiększyłem tylną szybę ciężarówki.

Przyjrzałem się odbiciu. Początkowo pomyślałem, że się pomylił; może to tylko błysk światła albo drzewo w oddali. Ale kiedy przyjrzałem się bliżej, zrobiło mi się niedobrze. Tuż za mną stała jakaś postać, niewyraźna, ale wyraźnie widoczna. Obraz nie był wyraźny, ale zarys był wystarczająco wyraźny: sylwetka mężczyzny w kapeluszu, rzucająca cień na jego twarz.

Kapelusz. Zaparło mi dech w piersiach, gdy rozpoznałam znajomy kształt. Wyglądał dokładnie jak ten, który mój były chłopak zawsze nosił i bez którego nigdy nie wychodził z domu. Myśli krążyły mi po głowie, próbując to wszystko ogarnąć. Jak to możliwe? Byłam sama, kiedy robiłam zdjęcie.

Prawda? Nikogo nie widziałem w pobliżu. Parking był pusty, tylko ja i ciężarówka. Ale odbicie nie kłamało. Ktoś stał wystarczająco blisko, żeby go zobaczyć przez okno, i wydawało się niemożliwe, żeby to tak wytłumaczyć. Szybko napisałem odpowiedź, starając się brzmieć spokojnie.

„Jestem pewien, że to było tylko odbicie światła, może drzewo czy coś. Byłem sam. Co to słowo oznacza? Psychologia”. Ale już wyczułem zmianę w jego tonie, gdy odpowiedział: „To nie wygląda jak drzewo”. 

Brzmi jak on. Wpatrywałam się w ekran, palce mi zesztywniały. Nie musiał tłumaczyć. Wiedziałam dokładnie, o kim mówi. O moim byłym. O mężczyźnie, którego dawno temu zostawiłam – a przynajmniej tak mi się zdawało.